Claude Cantré

(°Gent, 1954) kijkt in ‘Smoelen met abrikozen’ naar mensen, hun vele gelijkenissen, hun verschillen en emoties; de mens voor de spiegel, intiem of uitvergroot, met veel licht en veel schaduw.

Hij observeert scherp en noteert geduldig, vertelt o.a. over geluk en frustratie, over meeval en tegenslag, over recht en onrecht, de mens met zijn mooiste, scherpe, donkere en heel kleine kantjes.

Claude Cantré

Smoelen met abrikozen

Soms verkoos de auteur een gedicht, hier een stukje, daar een anekdote, voortdurend wandelend tussen werkelijkheid en fictie, zoekend op plekken waar beide versmelten. Hij laat de deur naar de buitenwereld altijd op een brede kier en volgt de mens in thema’s zoals sociale omgang, milieu, opleiding, knelpuntberoepen, profijtjagerij, de oude dag, geloof, liefde, afscheid en dood.

Dit noteert hij nu eens verwonderd, bloedserieus of scherp, dan weer schalks en uitdagend; veelal met begrip en tederheid, maar ook met ironie of verbolgenheid. Dankzij deze wisselingen wordt ‘Smoelen met abrikozen’ vooral echt, zoetzuur, herkenbaar en (veel)stemmig. Want hoe dan ook, lang niet alles is wat het lijkt.

‘Smoelen met abrikozen’ is zijn tweede boek. Eerder verscheen van hem ‘Afspraak met Jacobus: mijmerijen langs de weg naar Santiago de Compostela’ (2006).